سکوتم را به باران هدیه کردم

تمام زندگی را گریه کردم

نبودی در فراق شانه هایت

به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

غروب عشقم را کنار ساحل غم نظاره کردم و جانم آتش گرفت اما.....


قسم خوردم ، قسم خورده می مانم

چون عشق تو گفته ام یار تو خواهم ماند

ما را هراسی نیست از بی وفایی

گر تو بی وفایی کنی من وفادار خواهم ماند

بیا و سوگند یاد کن که چون مجنون عاشق

که تا زنده ای به عشق لیلی وفادار خواهی ماند

دیر آمدی و
من کنار انتظار
به خاک افتادم.
باد
از چهار سو می آید
اما پاره های پیراهن من
جز به سمت غربت تو
نمی وزد.
دیر آمدی

عشقم

و سر و صورتم
چنان سفید شده است
وشانه هایم
چنان افتاده اند
که انگار
در تمام ترمینال های دنیا
منتظرت بوده ام
که انگار شانه هایم
در تمام ایستگاه های جهان
برایت گریسته اند.
سه پاییز پیش تر
که دست هایم هنوز نمی لرزید
بر پوست چناری
که روزی در باران
"نون"نام مرا کندی
نوشتم:
دیر آمدی پارمیدا
و من کنار انتظار
به خاک افتادم

قرار بود نامم رنگ درد نگیرد که گرفت

قرار بود که نامم رنگ گلایه نگیرد که گرفت

آخر کسی نیست که بگویدبه جای نوشتنه نام عاشق باش

عزیزدلم

عزیز دلم منتظرآن دمم  که نگاهم کنی

وثانیه ها به احترام نگاهت بایستندلااقل

وسایه دل تحقیر شودومردمان بخندند

وکودکان معصوم فقر لباس آفیت بپوشن

وناجوان مرداز شرم بمیرد

عزیز دلم

کودکان معصوم فقر

بار خدایا

بگذار

بگذار بنویسم به یک بار نوشتنش که می ارزد

من هیچ وقت به وعده هایم وفادار نبودم به جانت

بیا یاریم کن که برای توباشم یا برای همیشه نامه مرا ازدفتر مدییان عشقت خط بزن

همین

مراببخش

ببخش دوباره توند رفتم

 دوباره توند رفتم

عزیز دلم از نو مینویسم

دلم ازفراق خون شد چه گويم از جداي

نظري به من نداري به طريق آشناي

همه شب به ياد رويت مي فشانم اشك حسرت

به اميد آن كه آيي به برم چو دل ربايي

من بي تو را چه سازم كه چنين اسير يارم

نه رها كني زبندم نه كشي ز بي نواي

 پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم  ولی

بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام  به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

اصلا چرا دروغ، همین پیش پای تو

گفتم که یک غزل بنویسم برای تو

احساس می کنم که کمی پیرتر شدم

احساس می کنم که شدم مبتلای تو

برگرد و هر چقدر  دلت خواست بد بگو

دل می دهم دوباره به طعم صدای تو

از قول من بگو به دلت   نرم تر شود

بی فایده ست این همه دوری ، فدای تو!

دریای من ! به ابر سپـردم بیـاورد :

یک آسمان ،  بهانه ی باران برای تو

ناقابل است ، بیشتر از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

از کوچه پرسیدم نشانت را نمی دانست
آن کفشهای مهربانت را نمی دانست
 
 رنجیده ام  از آسمان ،  قطع امیدم کرد
دنباله  ی رنگین کمانت را نمی دانست

اینگونه سیب سرخ هم از چشمم افتاده ست 
شیرینی اش ،  طعم لبانت را نمی دانست
 
قیچی شدم ،  بال و پرم را یک به یک چیدم
ســـَمت ِ وسیع ِ  آسمانت را نمی دانست

لای ورقها  ، نامه ها  ، دفترچه ها   گشتم
حتی کتابی داستانت را نمی دانست

ز در ذهن نیافرینمت میمیرم
 از شاخه اگر نچینمت می میرم
 ای عادت چشم های بی حوصله ام
 یک روز اگر نبینمت می میرم‎

تقدیم به آنکه دارمش دوست
 تقدیم به آن که قلبم از اوست
 اگر مهتاب از تن بر کند پوست
 جدا هرگز نگردد یادم از دوست

كاش ميشد هيچ کس تنها نبود

کاش ميشد ديدنت رويا نبود

گفته بودي با تو مي مانم ولي

رفتي و گفتي که اينجا جا نبود

ساليان سال تنها مانده ام

شايد اين رفتن سزاي من نبود

من دعا کردم براي بازگشت

دست هاي تو ولي بالا نبود

باز هم گفتي که فردا ميرسي

کاش روز ديدنت فردا نبود

 من برای سالها می نویسم

               سالها بعد که چشمان تو عاشق می شوند

                                                  افسوس که قصه مادربزرگ درست بود

                                                                                  همیشه یکی بود و یکی نبود ...

بذار خيال كنم هنوز ترانه هامو ميشنوي
هنوز هوامو داري و هنوز صدامو ميشنوي
بذار خيال كنم هنوز يه لحضه از نيازتم
اگه تموم قصه مون هنوز تارنه سازتم
بذار خيال كنم هنوز پر از تب وتاب مني
روزا به فكر ديدنم شبا پر از خواب مني
بذار خيال كنم تو دلتنگيات
غروب كه ميشه ياد من ميفتي
تويي كه قصه طلوع عشقو
گفتي و دوست دارمو نگفتي
بذار خيال كنم منم اونكه دلت تنگه براش
اوني كه وقتي تنهايي پر ميشي از خاطره هاش
اونكه هنوز دوسش داري اونكه هنوز همنفسه
بذار خيال كنم منم اوني كه بودنش بسه

عشق چیزی است که بیشتر از هر چیزی داشتنش را دوست داریم

وبیشتر از هرچیزی دادنش رادوست داریم

و

هیچ کس درنمی یابد که عشق همان چیزی است که همواره داده می شود ولی پس گرفته نمیشود