اون همه علاقه ...

                   اون همه وفا ...

                              اون همه محبت ...

                                          اون همه صداقت ...

                                                        اون همه رو با یک جمله جواب دادی: " تو هیچی نداری"

اگه عشقم حقیره ...

هر چي فكر ميكنم می بینم هيچوقت نميشه عشق     را بهانه ساخت                                      براي ارزان فروختن عشق           اما به بهاي چه چيزي.به بهاي روزهاي سردي كه    خيابان ها را  قدم                                       مي زدم براي رسيدن به تو.    يا به بهاي دقايقي كه نگاه منتظرم خشك ميشد به پنجره ي خانه ات براي    يكبار ديدن روي تو. يا شايد به بهاي لرزه اي كه بر اندامم افتاد براي رهايي از مرداب خيال   و ترس از جواب تو. يا  اينكه به بهاي بهاري كه سفر كرد اما خزان وجودت راه را بست    برروياي دل تو.   اي كاش فقط براي يك ثانيه   منو درك ميكردي تا در سكوت غم اسير نميشدم.   اي كاش فقط براي يك ثانيه   می ماندی تا در غربت عشق نمی پوسیدم.

میونه خواب و بیداری تو رو میدیدم انگاری
به من گفتی نشو عاشق که عشق داره گرفتاری
گذاشتی سر روی شونم به من گفتی نمی دونم
چگونه میشه عاشق شد تو این دنیای بیزاری؟!
نشو عاشق! نباش عاشق! نگو حتی دوستم داری!
ولی بی عشق چه خواهی کرد؟!
من که قصه ی عشقمو با توتوی زندگی دیدم
هوای قلبمو با تو هوای بندگی دیدم
نپرسیدم نترسیدم منی که عاشقت بودم،
چرا گفتی که خواب عشقمو رو سادگی دیدم؟!
چرا عاشق ترین بودم تورو عاشق نمی دیدم؟!
عجب خواب پریشونی تو رویای تو می دیدم
که حتی آرزو کردم، تو رو هرگز نمی دیدم
نشو عاشق...
نباش عاشق...
باشه!!!
ولی بی عشق چه خواهی کرد؟!!!