سکوتم را به باران هدیه کردم

تمام زندگی را گریه کردم

نبودی در فراق شانه هایت

به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

غروب عشقم را کنار ساحل غم نظاره کردم و جانم آتش گرفت اما.....


قسم خوردم ، قسم خورده می مانم

چون عشق تو گفته ام یار تو خواهم ماند

ما را هراسی نیست از بی وفایی

گر تو بی وفایی کنی من وفادار خواهم ماند

بیا و سوگند یاد کن که چون مجنون عاشق

که تا زنده ای به عشق لیلی وفادار خواهی ماند

دیر آمدی و
من کنار انتظار
به خاک افتادم.
باد
از چهار سو می آید
اما پاره های پیراهن من
جز به سمت غربت تو
نمی وزد.
دیر آمدی

عشقم

و سر و صورتم
چنان سفید شده است
وشانه هایم
چنان افتاده اند
که انگار
در تمام ترمینال های دنیا
منتظرت بوده ام
که انگار شانه هایم
در تمام ایستگاه های جهان
برایت گریسته اند.
سه پاییز پیش تر
که دست هایم هنوز نمی لرزید
بر پوست چناری
که روزی در باران
"نون"نام مرا کندی
نوشتم:
دیر آمدی عشقم
و من کنار انتظار
به خاک افتادم 

قرار بود نامم رنگ درد نگیرد که گرفت

قرار بود که نامم رنگ گلایه نگیرد که گرفت

آخر کسی نیست که بگویدبه جای نوشتنه نام عاشق باش

عزیزدلم

عزیز دلم منتظرآن دمم  که نگاهم کنی

وثانیه ها به احترام نگاهت بایستندلااقل

وسایه دل تحقیر شودومردمان بخندند

وکودکان معصوم فقر لباس آفیت بپوشن

وناجوان مرداز شرم بمیرد

عزیز دلم

کودکان معصوم فقر

بار خدایا

بگذار

بگذار بنویسم به یک بار نوشتنش که می ارزد

من هیچ وقت به وعده هایم وفادار نبودم به جانت

بیا یاریم کن که برای توباشم یا برای همیشه نامه مرا ازدفتر مدییان عشقت خط بزن

همین

مراببخش

ببخش دوباره توند رفتم

 دوباره توند رفتم

عزیز دلم از نو مینویسم