|
عشقم غم دل گو كه غریبانه بگرییم |
|
سرپیش هم آریم و دو دیوانه بگرییم |
|
من از دل این غار و تو از قله آن قاف |
|
از دل به هم افتیم و به جانانه بگرییم |
|
دودیست در این خانه كه كوریم ز دیدن |
|
چشمی به كف آریم و به این خانه بگرییم |
|
آخر نه چراغیم كه خندیم به ایوان |
|
شمعیم كه در گوشه كاشانه بگرییم |
|
من نیز چو تو شاعر افسانه خویشم |
|
بازآ به هم ای شاعر افسانه بگرییم |
|
از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نیست |
|
باجوش وخروش خم وخمخانه بگرییم |
|
با وحشت دیوانه بخندیم و نهانی |
|
در فاجعه حكمت فرزانه بگرییم |
|
با چشم صدف خیز كه بر گردن ایام |
|
خرمهره ببینیم و به دردانه بگرییم |
|
بلبل كه نبودیم بخوانیم به گلزار |
|
جغدی شده شبگیر و به ویرانه بگرییم |
|
پروانه نبودیم در این مشعله باری |
|
شمعی شده در ماتم پروانه بگرییم |
|
بیگانه كند در غم ما خنده ولی ما |
|
با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم |
|
بگذار به هذیان تو طفلانه بگرییم |
|
ما هم به تب طفل طبیبانه بگرییم |
ღلينكدوني عشقღ | درد دلمو نوشتم باز در ساعت11 بعد از ظهر توسط: عاشق تنها
