يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم ، وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم ، پر پروانه شکستن هنر انسان نيست ، گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم ، يادمان باشد سر سجاده عشق ، جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ، يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد ، طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

هرگاه در وادي زندگي
از غروب غم هاي بي عاطفه خسته شدي
به ياد من باش
كه دلم به ياد توست

تو مرا مي فهمي من تو را مي خواهم وهمين ساده ترين قصه ي يك انسان است... تو مرا مي خواني من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم و تو هم مي داني تا ابد در دل من مي ماني

من تشنگي .تو تشنگي .كاش كه نمي گذشت بچگي
من بي وفا. تو بيوفا.چي كار كنه خدا با ما
من انتظار تو انتظار.من باريدم تو هم ببار
من اعتماد .تو اعتماد.عشقو چراداديم به باد؟
تو خستگي .من خستگي.پس چيه معنيش زندگي؟
من پر درد.تو پر درد. پاييز واسه چي ميشه زرد؟
منم كه تو .تو هم كه من.پس زير وعده هات نزن.
من خاطره .تو خاطره .بمون تا يادمون نره
من آرزو .تو آرزو.پس آرزو كن و بگو

رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت و حتی نمی توان سرود.با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند و ..... ومن همچون غربت زدای در آغوش بیکران دریای بی کسی به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و میمانم تا ابد و تا وقتی که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشوید بانوی دریایی من .