او به من نگاه کرد و لبخندی زد

او به من آرامشی داد که در آرزویش بودم

من از چشمان کودک خواندم که من به خدا تعلق دارم

من امروز خدا را در چهره پیره زنی دیدم

هنگامی که دستانم را گرفت من آغوش خدا را احساس کردم

از مشکلات در زندگی آموختم که من پیروز خواهم شد

حسی که دستان پیر و رنجور او به من داد

من امروز خدا را در محبت یک دوست یافتم

کسی که به من برای چیزی که می توانم به آن امید داشته باشم نیرو داد

زمانی که زندگی مرا غمگین ساخته بود و من بسیار افسرده شده بودم

این دوستم بود که به من نشان داد چقدر خوشبخت بوده ام

من امروز خدا را یافتم زمانیکه به مدت طولانی در جستجویش بودم

و متوجه شدم که او تمام مدت آنجا بوده  است

در خانواده دوستان و هر روزی که چشمانم به آن گشوده شد

هر روز من خدا را دیدم و اکنون او را درون خودم یافته ام

من که عمرم رابه پايت ريختم زندگي هارابه پايت ريختم
                                                        اي توديروزمن وامروزمن،که فردارابه پايت ريختم
من که باخوب وبدتوساختم،آبرويم رابه خاک انداختم
                                                         درسفرتاهفت شهرعشق تومن که مرزي تاجنون نشناختم
من که همچون بت پرسستيم توراهرکجارفتم فقط ديدم تورا
                                                         باتموم گريه هاازدست تومي شکنم بغض وخنديدم تورا
پس چراآزوردنم رادوست داري،حسرت وغم خوردنم رادوست داري
مثل من هرگزکسي عاشق نبوده،ساختن ازعشق رالايق نبوده
                                                         ازتوام برآتش وخاموش ازتو،تانگويي دروفاصادق نبوده
هرچه مي سوزم تومي گويي کم است،قصه ام دردتمام عالم است
                                                         پس چراآزردنم رادوست داري،حسرت وغم خوردنم رادوست داري
هرچه مي خواستي ازمن بدست آوردي،مرگ غرورم بس نبودکه قصدجانم کرده اي
خيال کردم که باتورهايي رامي بينم،خيال کردم يه عشق خدايي رامي بينم
      حالاکه دستهاي توخيال رفتن داره،مي گم که دنياوفانداره
          مسافرغمگين درانتظارديدار،خدانگهدارخدانگهدار
                 خيال رفتن داري خيال گريه دارم،چه سخته بي توبودن
                       ازاين رنگ همه رنگهادلم مي گيره،دل سنگم ازاين سنگهامي گيره
                          توآخرين طبيبي که لحظه هاي آخربه دادم رسيدي
                             تونوري ازخدايي که پيغام خداراگوش من رساندي
                               به روح من دميدي،زيباترين بهاري پايان انتظاري
                                  براي من تنهاتويک حريم امني،توبهترين دوايي براي خستگي هام
                                     من کوله بارعشقوتاپاي جون کشيدم،درزيرسايه هاي خوش باوري خريدم
                                         امايه يک قلب ساده،نديدم که نديدم
                                            من ازتکرارحرف دوست دارم خسته ام،نه به اون کسي که بايددل ببندم بسته ام
توخودمي داني که انسان بودن وانسان ماندن چه دشواراست وچه رنجي مي بردآنکه انسان است وازاحساس سرشار؟...
امشب حال مراتونمي داني...ازچشمم غم عشقوتونمي خواني...وقتي تونيستي قلبوواسه کي تکراربکنم...
من ازلب تومنتظريه حرف تازه ام...تاقشنگترين قصـ? عالم روبسازم...
درگلستان طبيعت من گلي پژمرده ام        رنگ پيري رانديده ام درجواني مرده ام.......
(**خدايابه من چنان زيستي عطاکن که بربي ثمرگي لحظه اي که براي زيستن گذشته سوگوارنباشم وچنان مرگي
عطاکن که درلحظ? مرگ بربيهوده گي اش سوگوارنباشم**)
بي تومهتاب شبي بازازآن کوچه گذشتم     همه تن چشم شدوخيره بدنبال تومي گشت