عشق

hooseinpcman — Sun, 01 Feb 2009 14:19:18 GMT

اگر شبي فانوس ِ نفسهاي من خاموش شد،
اگر به حجله آشنايي،
در حوالي ِ خيابان خاطره برخوردي
و عده اي به تو گفتند،
كبوترت در حسرت پر كشيدن پرپر زد!
تو حرفشان را باور نكن!
تمام اين سالها كنار ِ من بودي!
كنار دلتنگي ِ دفاترم!
در گلدان چيني ِ اتاقم!
در دلم...
تو با من نبودي و من با تو بودم!
مگر نه كه با هم بودن،
همين علاقه ساده سرودن فاصله است؟
من هم هر شب،
شعرهاي نو سروده باران و بسه را
براي تو خواندم!
هر شب، شب بخيري به تو گفتم
و جواب ِ تو را،
از آنسوي سكوت ِ خوابهايم شنيدم!
تازه همين عكس ِ طاقچه نشين ِ تو،
همصحبت ِ تمام ِ دقايق تنهايي ِ من بود!
فرقي نداشت كه فاصله دستهامان
چند فانوس ِ ستاره باشد،
پس دلواپس ِ‌انزواي اين روزهاي من نشو،
اگر به حجله اي خيس
در حوالي ِ خيابان خاطره برخوردي!?

hooseinpcman — Fri, 16 Jan 2009 06:52:18 GMT

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم ، وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم ، پر پروانه شکستن هنر انسان نيست ، گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم ، يادمان باشد سر سجاده عشق ، جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ، يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد ، طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم

هرگاه در وادي زندگي
از غروب غم هاي بي عاطفه خسته شدي
به ياد من باش
كه دلم به ياد توست

تو مرا مي فهمي من تو را مي خواهم وهمين ساده ترين قصه ي يك انسان است... تو مرا مي خواني من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم و تو هم مي داني تا ابد در دل من مي ماني

من تشنگي .تو تشنگي .كاش كه نمي گذشت بچگي
من بي وفا. تو بيوفا.چي كار كنه خدا با ما
من انتظار تو انتظار.من باريدم تو هم ببار
من اعتماد .تو اعتماد.عشقو چراداديم به باد؟
تو خستگي .من خستگي.پس چيه معنيش زندگي؟
من پر درد.تو پر درد. پاييز واسه چي ميشه زرد؟
منم كه تو .تو هم كه من.پس زير وعده هات نزن.
من خاطره .تو خاطره .بمون تا يادمون نره
من آرزو .تو آرزو.پس آرزو كن و بگو

رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت و حتی نمی توان سرود.با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند و ..... ومن همچون غربت زدای در آغوش بیکران دریای بی کسی به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و میمانم تا ابد و تا وقتی که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشوید بانوی دریایی من .

hooseinpcman — Tue, 09 Sep 2008 21:12:18 GMT

اگر مي رنجم يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم . من صبورم اما . . . چقدر با همه ي عاشقيم محزونم ! و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم . من صبورم اما . . . بي دليل از قفس کهنه ي شب مي ترسم بي دليل از همه ي تيرگي تلخ غروب و چراغي که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . مي ترسم . من صبورم اما . . . آه . . . اين بغض گران صبر نمي داند چيست !!!!

تقصیر خودمه...

آخه تقصیر خودمه زیادی با تو خوب بودم

هر چی بدی کردی به من

باز با تو مهربون بودم

هرکاری کردم واسه تو

اما تو نخواستی منو

ولی درستش این نبود

امانته مردم برو

دلواپسم دیگه نباش

با غریبه آسوده باش

کاری به کارت ندارم

اصلا برو بیفت به پاش

لیاقته تو همونه

من از سرت زیادیم

تورا به عاشقی چکار

من از نبودت راضیم

میخوام فقط یادت بیاد

حرفایی که به من زدی

میخوام فقط بفهمی تو

بدکردن رو خوب بلدی

تنهاییم راباتوقسمت میکنم

آری... این سهم کمی نیست

از دور دست ها می شنوم آوای غمین هفت هزار ساله ی بیدار ماندگان را

می شنوم صدای سکوت محو درختان را

و آوای نرم بوته هارا به هنگام سر بر آوردن

و سلام خورشید به نگاه مهتاب

من به خوبی می شناسم آخرین بغض ستاره در کنار شب تاب

من اسیرم به زنجیر ه ی تاریک زمان

هیچ کس تنهاییم راحس نکرد.

آخرین حرف من به تو...

hooseinpcman — Wed, 21 May 2008 10:46:18 GMT

تو مثل راز پاییزی ومن رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمیدانم

تو مثل شمدونیهاپراز رازی وزیبای

ومن درپیش چشمان تومشتی خاک گلدانم

تو دریای ترینبی آبی وآرام وبی پایان

ومن موج گرفتاری اسیر دست توفانم

تو مثل آسمانی مهربان آبی وشفاف

ومن در آرزوی قطرات پاک بارانم

نمیدانم چه باید کرد با این دل آشفته

به فریادم برس عشقم من امشب پریشانم

تو دنیای منی بی انتهاساکت وسرشار

ومن تنها دراین دنیای دورازقصه پنهانم

تو مثل مرس احساسی قشنگ ودور ونامعلوم

ومن درحصرت دیدار چشمت روه پایانم

تو مثل مرحمی بربال بیجان کبوتر

ومنهم یک کبوترتشنه بارانه درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بی قرارمن

ببین باتو چه رویایست رنگ شوق چشمانم

شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم

هنوز از عطردستانت

پرازشوق است دستانم

تو فکر خواب گلهای که یک شب باد ویران کرد

ومن خواب تورا میبینم ولبخند پنهانم

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه میگیرد

ومن مرغی که از عشقت فقط بیتاب وهیرانم

شب هست ونقمه مرغان سفر کرده وشاید یک مه کمرنگ

از شعری که میخوانم

تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد

که تویک شب بگوی

دوستم داری تو میدانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست

ومن امشب قسم خوردم تورا هرگز نرنجانم

به جان هرچه عاشق تواین دنیای پرقوقاس

قدم بگذار روی گوچه های قلب ویرانم

بدون توشبی تنها وبی فانوس خواهم مرد

دعاکن که بعد از دیدار توباشدوقت پایانم

hooseinpcman — Sun, 11 May 2008 20:35:18 GMT

سکوتم را به باران هدیه کردم

تمام زندگی را گریه کردم

نبودی در فراق شانه هایت

به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

غروب عشقم را کنار ساحل غم نظاره کردم و جانم آتش گرفت اما.....

قسم خوردم ، قسم خورده می مانم

چون عشق تو گفته ام یار تو خواهم ماند

ما را هراسی نیست از بی وفایی

گر تو بی وفایی کنی من وفادار خواهم ماند

بیا و سوگند یاد کن که چون مجنون عاشق

که تا زنده ای به عشق لیلی وفادار خواهی ماند

دیر آمدی و
من کنار انتظار
به خاک افتادم.
باد
از چهار سو می آید
اما پاره های پیراهن من
جز به سمت غربت تو
نمی وزد.
دیر آمدی

عشقم

و سر و صورتم
چنان سفید شده است
وشانه هایم
چنان افتاده اند
که انگار
در تمام ترمینال های دنیا
منتظرت بوده ام
که انگار شانه هایم
در تمام ایستگاه های جهان
برایت گریسته اند.
سه پاییز پیش تر
که دست هایم هنوز نمی لرزید
بر پوست چناری
که روزی در باران
"نون"نام مرا کندی
نوشتم:
دیر آمدی عشقم
و من کنار انتظار
به خاک افتادم

hooseinpcman — Wed, 07 May 2008 20:47:18 GMT

قرار بود نامم رنگ درد نگیرد که گرفت

قرار بود که نامم رنگ گلایه نگیرد که گرفت

آخر کسی نیست که بگویدبه جای نوشتنه نام عاشق باش

عزیزدلم

عزیز دلم منتظرآن دمم که نگاهم کنی

وثانیه ها به احترام نگاهت بایستندلااقل

وسایه دل تحقیر شودومردمان بخندند

وکودکان معصوم فقر لباس آفیت بپوشن

وناجوان مرداز شرم بمیرد

عزیز دلم

کودکان معصوم فقر

بار خدایا

بگذار

بگذار بنویسم به یک بار نوشتنش که می ارزد

من هیچ وقت به وعده هایم وفادار نبودم به جانت

بیا یاریم کن که برای توباشم یا برای همیشه نامه مرا ازدفتر مدییان عشقت خط بزن

همین

مراببخش

ببخش دوباره توند رفتم

دوباره توند رفتم

عزیز دلم از نو مینویسم

hooseinpcman — Mon, 28 Apr 2008 20:06:18 GMT

عشقم غم دل گو كه غریبانه بگرییم

سرپیش هم آریم و دو دیوانه بگرییم

من از دل این غار و تو از قله آن قاف

از دل به هم افتیم و به جانانه بگرییم

دودیست در این خانه كه كوریم ز دیدن

چشمی به كف آریم و به این خانه بگرییم

آخر نه چراغیم كه خندیم به ایوان

شمعیم كه در گوشه كاشانه بگرییم

من نیز چو تو شاعر افسانه خویشم

بازآ به هم ای شاعر افسانه بگرییم

از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نیست

باجوش وخروش خم وخمخانه بگرییم

با وحشت دیوانه بخندیم و نهانی

در فاجعه حكمت فرزانه بگرییم

با چشم صدف خیز كه بر گردن ایام

خرمهره ببینیم و به دردانه بگرییم

بلبل كه نبودیم بخوانیم به گلزار

جغدی شده شبگیر و به ویرانه بگرییم

پروانه نبودیم در این مشعله باری

شمعی شده در ماتم پروانه بگرییم

بیگانه كند در غم ما خنده ولی ما

با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم

بگذار به هذیان تو طفلانه بگرییم

ما هم به تب طفل طبیبانه بگرییم

hooseinpcman — Tue, 15 Apr 2008 10:30:18 GMT

درسکوت تنهای شب

به تو که همچو ستاره ای

ودر تابلوی زیبای آسمان می درخشی

می اندیشم

به تو که وقتی می آیی

غم ودرد غریبی مرا

درهم میشکنی

ای یار زیبای من

فقط به تو می اندیشم

hooseinpcman — Tue, 01 Apr 2008 21:11:22 GMT

دلم ازفراق خون شد چه گويم از جداي

نظري به من نداري به طريق آشناي

همه شب به ياد رويت مي فشانم اشك حسرت

به اميد آن كه آيي به برم چو دل ربايي

من بي تو را چه سازم كه چنين اسير يارم

نه رها كني زبندم نه كشي ز بي نواي

پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم ولی

بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

اصلا چرا دروغ، همین پیش پای تو

گفتم که یک غزل بنویسم برای تو

احساس می کنم که کمی پیرتر شدم

احساس می کنم که شدم مبتلای تو

برگرد و هر چقدر دلت خواست بد بگو

دل می دهم دوباره به طعم صدای تو

از قول من بگو به دلت نرم تر شود

بی فایده ست این همه دوری ، فدای تو!

دریای من ! به ابر سپـردم بیـاورد :

یک آسمان ، بهانه ی باران برای تو

ناقابل است ، بیشتر از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

از کوچه پرسیدم نشانت را نمی دانست
آن کفشهای مهربانت را نمی دانست

رنجیده ام از آسمان ، قطع امیدم کرد
دنباله ی رنگین کمانت را نمی دانست

اینگونه سیب سرخ هم از چشمم افتاده ست
شیرینی اش ، طعم لبانت را نمی دانست

قیچی شدم ، بال و پرم را یک به یک چیدم
ســـَمت ِ وسیع ِ آسمانت را نمی دانست

لای ورقها ، نامه ها ، دفترچه ها گشتم
حتی کتابی داستانت را نمی دانست

hooseinpcman — Wed, 05 Mar 2008 20:08:18 GMT

قلب من در شهر چشمان شما جا مانده است
قدر یک شب هم شده از آن پرستاری کنید

وقتی از غربت ایام دلم می گیرد‎‎
مرغ امید من از شدت غم می میرد
دل به رویای خوش خاطره ها می بندم
باز هم خاطره ها دست مرا می گیرد

ز در ذهن نیافرینمت میمیرم
از شاخه اگر نچینمت می میرم
ای عادت چشم های بی حوصله ام
یک روز اگر نبینمت می میرم‎

تقدیم به آنکه دارمش دوست
تقدیم به آن که قلبم از اوست
اگر مهتاب از تن بر کند پوست
جدا هرگز نگردد یادم از دوست